Na placki dla trzech osób potrzebujemy: kilograma twardych ziemniaków, dwóch główek cebuli, dwóch jajek i czegoś do zagęszczenia ciasta. Może to być zwykła mąka, jednak wówczas danie zyskuje zbędne kalorie, a same placki znacznie mocniej chłoną tłuszcz. Lepiej użyć niewielkiej ilości bułki tartej wymieszanej np. z mielonymi orzechami. Ale po kolei: ziemniaki obieramy i ścieramy na dużych oczkach tarki, to samo robimy z cebulą. Masę odstawiamy, by pojawił się sok, który musimy odlać. Dzięki temu zabiegowi nie trzeba będzie dodawać dużo wybranego zagęszczacza. Dodajemy pieprz, sól i łyżeczkę przyprawy do ziemniaków. Wbijamy jajka i dorzucamy posiekaną kilkoma ruchami sałatę, posiekane 3-4 plastry suszonych pomidorów marynowanych w oliwie, kilka listków bazylii (listki bazylii można wcześniej usmażyć – umyte wrzucamy na gorącą patelnię delikatnie wysmarowaną oliwą, to sprawi, że nabiorą wyjątkowo intensywnego zapachu). Jeśli zamierzacie placki upiec (polecam tę formę, mniej kalorii, a smak bardzo ciekawy), to dodajcie do masy 2 łyżki oliwy.

Piekarnik z termoobiegiem ustawiamy na ok. 150 stopni (180 bez termoobiegu), na blachę wykładamy papier do pieczenia i nakładamy ciasto ziemniaczane.

Kiedy placki się pieką można zrobić do nich sos. Nie może być zbyt skomplikowany. W garnku podgrzewamy oliwę, rozgniatamy ząbek czosnku, dodajemy obrane i posiekane pomidory (mogą być z puszki), szczyptę soli i pieprzu i gotujemy na małym ogniu przez ok. 10 min.

Smacznego!